Pechtolds paars
De paarse kaart. Pechtold legde hem op tafel. Eventjes. Maar dat is niet genoeg. Hij moet nu een full house neerleggen. In het zogenaamde ‘hatseflatsen’, zoals verkiezingscampagnes zijn verworden, moet je iets anders doen. Iets groters. Alexander kan dat nu doen! Maar dan moet hij wel doorknallen. In beeld blijven. Het gaat namelijk om de zwarte aas. Dat is de Obama-kaart, overal boven staan en dan samenbinden. Cement zijn voor het nieuwe paars. Vanaf nu draagt hij alleen maar paars stropdassen.
Binden. Het is een Cohenitisch woord. De boel bij mekaar. Maar in het Cohenisme betekent dat vooral dempen. Aaien. Paaien. Rustig blijven. Hij had daar succes mee. Aanvankelijk. Hij was de oudere. De wijzere. De man met ervaring, die een ingewikkelde stad als Amsterdam met redelijk succes had geleid. Maar met alleen maar oud en alleen maar wijs zijn red je het niet meer. Je moet nu gaan vliegen. Turbulentie veroorzaken. En dan in die kakofonie aan geluiden één woord blijven roepen: paars. Zachtjes, maar oorverdovend duidelijk. Maar dat lukt Cohen niet. Daar is-ie ook te links voor.
Dus moet Alexander het doen. Als hij slim is, trekt hij het hele spel uit elkaar. Niet over de flanken, maar recht door zee. Elk betoog moet eindigen met de woorden: en daarom willen we paars. Hij moet nu tonen dat hij het cement kan zijn. Hij moet Cohen en Rutte bij de linker- en de rechterschouder pakken en de koppen tegen elkaar aan duwen. Hij moet ze masseren. Hij moet ze de darkroom insturen en de deur pas weer opendoen als ze ‘Yes, we can’ piepen. Maar hij moet ook voor ze denken. Hij moet oplossingen vinden voor het gigantische gat tussen de liberalen en de socialisten. Omdat degelijkheid wel degelijk samen kan gaan met het sociale van de PvdA. Omdat bezuinigen niet alleen maar asociaal is.
Paars. Van Mierlo deed dat in de jaren negentig. Natuurlijk. Die zag een rechtse Kok en een linkse Dijkstal. Dat was makkelijk. Die hadden dat kleine partijtje helemaal niet nodig. Daarnaast groeiden de bomen tot in de hemel. Dus de partijen konden makkelijker samenwerken, er was geld genoeg voor ieders hobby.
Dat is nu anders. En toch. Als er een kans is, dan is het nu. Obama ging er ook boven zweven. Ook midden in een crisis. Die keek ook goedmoedig naar beide partijen en stopte de gevechten. Hij toonde leiderschap. Yes, we can. Het ging om ‘wij’. Amerikaan zijn. Binden, zonder te knuffelen.
Pechtold zou dat kunnen. Niet dat hij premier wordt. Nee. Maar hij kan wel de timmerman worden. Timmeren met een paarse hamer. Geen christen. Geen listen. Geen Wilders. Geen Roemers. Nee. Sociaal-liberaal.
Foto cc: Sebastiaan ter Burg
