| Home |
Nu de kiezer de zetels in de Tweede Kamer heeft verdeeld, moet de politiek op zoek naar een geschikte coalitieregering. In een situatie met tien partijen, zijn er 1023 mogelijke regeringssamenstellingen. Van die ruim duizend hebben er 507 een meerderheid. Veel van die coalities zijn niet erg voor de hand liggend, bijvoorbeeld een coalitie die uit alle partijen zou bestaan. De meeste aandacht zal uitgaan naar coalities waarbij alle partijen noodzakelijk zijn voor de meerderheid, de zogenaamde ‘minimal winning’ coalities. Er zijn in totaal 40 van die mogelijkheden, waarvan ik vijf voor de hand liggende opties op een rijtje heb gezet.
Geen uitgebreide analyse van de uitslag, maar gewoon een grafiekje met de exitpoll. Het wordt nog redelijk spannend. De VVD wint, en we krijgen Paars Plus. Het CDA moet zich op zichzelf beraden, de PVV is te instabiel. De PvdA daar valt best mee samen te werken, D66 en GroenLinks ook. Voor eind juli staat het kabinet op het bordes. Overigens roep ik CDA stemmers op Jack de Vries te stemmen. Als staatssecretaris een man, dan als kandidaat ook een man, toch? En verder: kies zoals je dat zelf wilt. Succes!
Mark Rutte wil een snelle formatie. In minder dan een maand moet er een nieuw kabinet staan. Andere partijen reageren voorzichtig: Alexander Pechtold wil liever dat er langer geformeerd wordt als daar een stabieler kabinet tegenover staat. Maar is er een relatie tussen de lengte van de formatie en de stabiliteit van het kabinet?
Hoe gaan de partijen scoren,wat is het effect voor de partijleiders en welke coalitie gaat er komen? Zeker is dat het politieke landschap er anders uit gaat zien!
Woensdag 9. Het staat in de agenda met een uitroepteken. Verkiezingen. Ze eindigen met een zucht. Een diepe uitgeputte zucht die uit de tenen komt. We lijken er klaar mee te zijn. Politiek moet weer de vitrine in. Weg d’rmee. We willen de bierblikken openen en op een hoorn blazen alsof we op de Afrikaanse steppe staan. ‘Ut foeballle’ begint. Dus opdonderen, alsjeblieft. Politici trekken zich straks weer terug op het pluche. God, wat zullen ze opgelucht zijn als die camera niet meer draait. Bij sommige politici denk ik vaak aan schrijvers die ineens op televisie iets moeten zeggen. Meelijwekkend. Ik zie nog een diep ongelukkige Jeroen Brouwers in een verkreukeld overhemd bij Barend & Van Dorp zitten.
Het noordoosten is hondstrouw, het zuiden wispelturig en in de ‘Vinex’ wonen de politieke consumenten. De electorale geografie van Nederland laat de enorme variatie in stemgedrag zien tussen de verschillende regio’s, gemeenten en stadswijken.
De hypotheekrenteaftrek en maagzuurremmers. Dat waren toch wel de twee grote inhoudelijke onderwerpen van de campagne tot nu toe. Moeten we maagzuurremmers wel of niet in het zorgpakket houden. En moeten we de hypotheekrenteaftrek beperken of niet. Balkenende noemt de hypotheekrenteaftrek zelfs een breekpunt.
Excuus, excuus—laten we beginnen met een verontschuldiging aan het adres van Roemer. In onze rangorde volgens de H –Factor, humor in de politiek, hadden wij hem te laag ingeschat. Inmiddels heeft hij namelijk de lachers op zijn hand gekregen met enkele one -liners (met dank aan Jan.M.?). Het schalkse is er bij Femke blijkbaar ook even af -knietje voor Balkenende? Pacifistisch? Make love, no war!
De paarse kaart. Pechtold legde hem op tafel. Eventjes. Maar dat is niet genoeg. Hij moet nu een full house neerleggen. In het zogenaamde ‘hatseflatsen’, zoals verkiezingscampagnes zijn verworden, moet je iets anders doen. Iets groters. Alexander kan dat nu doen! Maar dan moet hij wel doorknallen. In beeld blijven. Het gaat namelijk om de zwarte aas. Dat is de Obama-kaart, overal boven staan en dan samenbinden. Cement zijn voor het nieuwe paars. Vanaf nu draagt hij alleen maar paars stropdassen.
Wordt de uitslag van de verkiezingen van 2010 een van de meest extreme sinds de Tweede Wereldoorlog? Zijn de verschuivingen erg groot? Wordt het parlement sterk gefragmenteerd? Als politicoloog zou ik moeten zeggen dat de verkiezingsuitslag mee valt vanuit historisch perspectief: er is een sterke balans in het partijensysteem en ook eerder was het parlement sterk gefragmenteerd. Echter in een preciezere analyse van de uitslag kunnen we zien dat de samenstelling van de blokken sterk veranderd en dat er nog nooit zo'n grote fragmentatie is geweest zonder dat er samenwerking tussen partijen was.
| Home |
Cms: Pivotx